Inwoners, voorzitter, college, raadsleden
De afgelopen week waren onze emoties gemengd. Enerzijds zijn we blij met de winst van D66, die als grootste partij uit de verkiezingen is gekomen. Tegelijk voelen we verdriet over het verlies van zetels bij onze eigen GroenLinks–PvdA, en over het vertrek van Frans Timmermans.
Je hoeft het niet altijd met hem eens te zijn, maar het doet pijn om te zien hoe een politicus die zich jarenlang met hart en ziel heeft ingezet voor klimaat, rechtvaardigheid en Europa, door laster en desinformatie is weggezet. Na Sigrid Kaag is dit opnieuw een groot politicus die, na een haatcampagne, heeft besloten te stoppen. Dit zegt iets over het politieke klimaat.
Wij maken ons zorgen over de steeds verder naar rechts schuivende politiek, landelijk en lokaal. Verliezen we onze solidariteit?
Gelukkig zien we in onze gemeente veel gemeenschapszin: buren die naar elkaar omkijken, vrijwilligers die zich met liefde inzetten en een rijk verenigingsleven. Dat is iets om trots op te zijn.
Toch moeten we onszelf de vraag stellen: hoe ver reikt die saamhorigheid? Hebben we oog voor mensen die niet vanzelf in ons netwerk zitten, voor wie minder gehoord wordt of minder geluk heeft gehad?
Die saamhorigheid hebben we ook nodig als het gaat om de financiën van onze gemeente. In de prioriteitennota hebben we geprobeerd toe te werken naar een sluitende begroting, met behoud van het sociale vangnet en de bestaanszekerheid, en om kapitaalvernietiging te voorkomen. We zijn blij, dat we enkele bezuinigingen hebben kunnen terugdraaien op het gebied van verenigingen en ontmoetingsplekken. Toch zijn er opnieuw financiële tegenvallers en zijn extra maatregelen noodzakelijk. Wij begrijpen de keuze van het college om het eerste jaar sluitend te krijgen en de beslissingen over de jaren daarna aan een volgende coalitie over te laten.
Een van de grootste uitdagingen blijft de jeugdzorg. Ieder kind moet veilig kunnen opgroeien, met een stevig vangnet wanneer dat nodig is. Tegelijkertijd drukken de stijgende kosten steeds zwaarder op de gemeentelijke begroting. We moeten daarom blijven zoeken naar manieren om de zorg menselijker, slimmer en betaalbaarder te maken.
In onze gemeente is veel al heel goed geregeld: er is één loket voor alle vragen en er wordt goed samengewerkt door de verschillende organisaties. Er wordt veel ingezet op preventie: problemen vroeg signaleren en gezinnen ondersteunen in de hoop te voorkomen, dat zwaardere zorg nodig is. Toch blijft de vraag hoe we meer grip krijgen op de uitgaven. Hebben de genomen maatregelen, zoals gezamenlijke inkoop en meer inzet op het eigen netwerk, voldoende effect.
Wij pleiten voor onderzoek naar hoe we de kosten van de jeugdzorg beter kunnen beheersen, zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit. Het kind moet altijd voorop blijven staan. Zijn er gemeenten waar we van kunnen leren? Kunnen de lijnen korter, de samenwerking beter of kunnen aanbieders en verwijzers efficiënter worden aangestuurd?
We weten, dat dit niet morgen opgelost is. En helaas zijn de maatregelen die in de prio zijn voorgesteld niet voldoende voor een sluitende begroting. We begrijpen daarom de keuze van het college om sommige maatregelen naar voren te halen. Niemand wordt blij van belastingverhoging, wij ook niet. Maar we blijven staan achter het principe: de sterkste schouders dragen de zwaarste lasten.
We blijven geloven in een sociaal en solidair Voorst. In een gemeente die blijft investeren in wat mensen verbindt: verenigingen, ontmoetingsplekken en buurthuizen. Want dat is de kern van wie we zijn: een gemeenschap die naar elkaar omziet, ook als dat iets meer van ons vraagt.
De gemeente, dat zijn we samen!